Apostoł Paweł napisał do wierzących w Jezusa: Mamy obywatelstwo Niebios i oczekujemy przybycia stamtąd wybawcy, którym jest Jezus Chrystus, nasz Pan.
Pieśń uwielbienia: Oczekuj Pana, bo Pan jest łaskawy, a Jego odkupienie pełne.
Jezus powiedział do swoich uczniów: Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie. W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem. Znacie drogę, dokąd Ja idę. Odezwał się do Niego Tomasz: Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę? Odpowiedział mu Jezus: Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. (Jana 14:1-6)
W czasach PRL-u sposobem na uzyskanie mieszkania było założenie specjalnej książeczki. Była ona popularna jako prezent z okazji chrztu czy pierwszej Komunii. Rodzice lub chrzestni co miesiąc przeznaczali na ten cel określoną sumę. Na początku lat 90. ubiegłego wieku okazało się, że wpłacone pieniądze uległy inflacji i szansa na mieszkanie przepadła.
„Niech się nie trwoży serce wasze” ? mówi Jezus do swoich uczniów przed czekającą go męką i śmiercią. Zapewnia ich, że w domu Ojca jest wiele mieszkań, a On idzie przygotować im miejsce. Równocześnie wskazuje na sposób uzyskania mieszkania w niebie: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze mnie”.
W „Opowiadaniach kołymskich” Warłam Szałamow pisze, że zesłańcy nie nazywali domem obozu ani baraku. Nawet wtedy, gdy mieszkali w nim od kilku czy kilkunastu lat. Po skończonej pracy, czasem wiele kilometrów od obozu, nigdy nie mówili, że idą do domu. Taka postawa pozwalała im żyć nadzieją, przypominała, że kiedyś wrócą do swoich rodzin.
Bądźcie prawdomówni wobec bliźnich, w bramach waszych ogłaszajcie wyroki sprawiedliwe, zapewniające zgodę!
Księga Zachariasza 8:16 / Biblia Tysiąclecia
Lekcja na dziś
Czy w każdej sytuacji należy mówić prawdę? Na przykład, czy należy powiedzieć gorzką prawdę o stanie zdrowia osobie śmiertelnie chorej? W moim przekonaniu należy to zrobić, lecz w życzliwy, pełen miłości i spokoju sposób. Dobrze jest w oparciu o Słowo Boże pocieszyć takiego człowieka nadzieją życia wiecznego. Gdy w zdrowym duchu powiemy prawdę chorej osobie i będziemy się za nią modlić, pomoże to jej przygotować się na spotkanie z Bogiem, co jest najważniejsze. Inne sprawy, które nieraz zaniedbał taki człowiek, a które – wiedząc o powadze sytuacji – powinien zrobić, to np. sporządzić testament, lub uregulować inne zobowiązania.
Obdarowana przyjaźnią
Żyjąc w przyjaźni z Bogiem, otrzymujemy siłę do przyjaźni z ludźmi. Jezus przyszedł, by pokazać nam, jak spędzać czas z Ojcem i jak z tej bliskości stale czerpać siły do życia oraz do tego, by być błogosławieństwem dla najbliższych, na których powinno nam najbardziej zależeć. A skoro On nas tak bardzo umiłował, i my powinniśmy nawzajem się miłować. Jezus nie wyznacza nam zadania przerastającego nasze siły i chce, byśmy zabrały Jego miłość i dały ją swoim bliskim. „Miłujmy więc, gdyż On nas przedtem umiłował.„
Boża moc w naszych słabościach
Bóg nie jest ograniczony naszymi ograniczeniami. Tak naprawdę On lubi napełniać swą mocą zupełnie zwyczajne naczynia. Jesteśmy jak gliniane naczynia, w których przechowywany jest skarb. Prawdziwa moc pochodzi od Boga, nie od nas.
Pan, Bóg wasz, jest Bogiem wysoko na niebie i nisko na ziemi.
Księga Jozuego 2:11 / Biblia Tysiąclecia
Lekcja na dziś
Nierządnica Rachab tylko słyszała pogłoski o cudach, jakie jedyny prawdziwy Bóg uczynił na rzecz Swego ludu, Izraela. Jednak te informacje wystarczyły, by uwierzyła w Jahwe i odpowiednio do tego postąpiła. Te same wiadomości, które wywoływały u jej rodaków jedynie strach i zdumienie, u Rachab wzbudziły wiarę i nawrócenie. Podobnie jest dzisiaj: tym, którzy idą na potępienie, Ewangelia o Chrystusie brzydko pachnie i ją odrzucają. Lecz dla tych, którzy dostępują zbawienia, przesłanie o zbawieniu jest niejako pięknym zapachem i rozkoszują się łaską Bożą.
Być blisko kogoś, a być osobą komuś bliską, to dwie różne rzeczy. Dotyczy to również relacji Bóg-człowiek. Wprawdzie – jak przekonywał Apostoł – „nie jest On daleki od nikogo z nas. W Nim żyjemy, poruszamy się” (Dzieje Apostolskie 17:27-28), ale nie każdemu człowiekowi Bóg jest osobą bliską. Bóg nie może być już bliżej, może jedynie stać się nam bliższy. Przyrodni brat Jezusa zachęca: „Zbliżcie się do Boga, a zbliży się do was” (Jakuba 4:8). W kwestii zbliżenia z Bogiem wszystko zależy od… naszego ruchu.
W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie. Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn, i ten, komu Syn zechce objawić. Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie. (Mateusza 11:25-30)
Bohaterem powieści Fiodora Dostojewskiego jest książę Myszkin, człowiek szlachetny, wrażliwy, prostolinijny i dziecięco naiwny. Te cechy czynią księcia w oczach świata bezbronnym idiotą, którego łatwo można wykorzystać czy ośmieszyć. Ludzie uważają go za głupka i oszukują…
Prostaczek nie jest idiotą, naiwniakiem czy kozłem ofiarnym. Motywacją jego dziwnego dla świata postępowania jest wierność Ewangelii. Niezrozumienie czy wykorzystywanie go nie jest dla niego poniżeniem. Jest cichy i pokorny sercem; jego jarzmo jest słodkie, a brzemię lekkie.
Prostaczkami byli: rzymski setnik, uczony Nikodem, Józef z Arymatei, który sprawił Jezusowi pogrzeb, wykształcony Jan i prosty rybak Piotr. Łączyły ich nie zdolności intelektualne czy mądrość, ale to, że otwarli się na łaskę, przyjęli coś, co im się nie należało i chcieli się tym podzielić.
Starożytna mądrość: Na wieki trwają zamiary Pana, pragnienia Jego serca aż po kres pokoleń.