Modlitwa ufającego Bogu: Ja zaś jestem biedny i znękany. Boże, pośpiesz mi z pomocą! Ty jesteś moim wybawieniem.
Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało. W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. Pojawił się człowiek posłany przez Boga – Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz (posłanym), aby zaświadczyć o światłości. Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi. Na świecie było (Słowo), a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego – którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili. A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy. Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: Ten był, o którym powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie. Z Jego pełności wszyscyśmy otrzymali – łaskę po łasce. Podczas gdy Prawo zostało nadane przez Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa. Boga nikt nigdy nie widział, Ten Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, (o Nim) pouczył. (Jana 1:1-18)
„Wszyscy mówią, mówią, tymczasem tak naprawdę prawdziwe, warte wypowiedzenia myśli rodzą się trzy, cztery na epokę – reszta to bicie piany” – twierdzi Wisława Szymborska.
„Słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami”. Bóg posyła swojego Syna, który przyjmuje ludzką naturę. Do końca – ze wszystkimi konsekwencjami – realizuje daną obietnicę.
Brat Roger uważa, że duży wpływ miała na niego osobowość ojca, którego cechowała postawa pełna rezerwy. Nigdy nie mówił więcej, niż trzeba, ale kiedy mówił, to ludzie go słuchali.
[Ci, którzy wierzą] dostępują usprawiedliwienia darmo, z Jego łaski, przez odkupienie które jest w Chrystusie Jezusie.
List św. Pawła do Rzymian 3:24 / Biblia Tysiąclecia
Lekcja na dziś
Kiedyś pewna osoba powiedziała mi: „Zasłużyłeś na wielką łaskę Bożą”. Choć na pewno miała dobre intencje, to jednak jej wypowiedź ma taki sens: „Zasłużyłeś na wielką niezasłużoną przychylność Bożą”. Jest to absurd! Nie możemy zasłużyć na łaskę Boga, gdyż to On sam nas zbawia, ofiarując nam darmo zbawienie w Chrystusie, który nas odkupił od grzechu. Jako grzesznicy nie mogliśmy sami siebie wyzwolić z grzechu ani zadośćuczynić za niego. To Stwórca jest Tym, który będąc sprawiedliwy jest zarazem Bogiem, który w Chrystusie rozwiązał nasz największy problem, problem grzechu. My musimy wiarą uchwycić się Chrystusa i przez Niego pojednać się z Bogiem.
Zabiega o dobro dla najbliższych
Nawet w sytuacji przemocy i zła możesz dzięki wewnętrznej sile od Boga zabiegać i zdobywać dobro dla siebie i swojego domu. Kobieta, która boi się Boga, otrzymuje Jego moc, by pokonać zło. Twoje serce może z wiarą oczekiwać Bożej ingerencji i tego, że On uruchomi swoje zasoby dobra, pośle zastępy aniołów, którzy będą cię strzegły. „Albowiem aniołom swoim polecił, aby cię strzegły na wszystkich drogach twoich.„
Dawna wypowiedź proroka brzmi bardzo adekwatnie również w naszych czasach: „Gdy spojrzeć na ziemię, oto niepokojąca ciemność i światło przyćmione przez ciemne obłoki”. (Izajasza 5:30) W świecie duchowej ciemności musimy oswoić się z myślą o tym, że światło Bożego życia i prawdy będzie tłumione, będzie musiało przedzierać się do ludzkich serc przez ciemne chmury niewiary i grzechu, a czasem będzie widoczne jedynie przez szczeliny. To jednak nie może nas zniechęcać do wypełniania naszego apostolskiego powołania: „Abyście się stali nienagannymi i szczerymi dziećmi Bożymi bez skazy pośród rodu złego i przewrotnego, w którym świecicie jak światła na świecie”. (Filipian 2:15)
Dostrzegając „niepokojącą ciemność” oraz tęskniąc za „bezchmurnym niebem”, wszystkim odbiorcom moich Porad życzę powodzenia w wypełnianiu Bożego mandatu do rozpraszania mroków życia w 2011 roku.
Ja jestem ubogi i nędzny, ale Pan troszczy się o mnie. Ty jesteś wspomożycielem moim i wybawcą; Boże mój, nie zwlekaj!
Księga Psalmów 40:18 / Biblia Tysiąclecia
Lekcja na dziś
Dawid nie miał na kim się oprzeć, bowiem żadna pomoc ludzka nie mogła zaradzić jego utrapieniom. Był jednak pewien tego, że Pan myśli o nim myśli, że jest jego pomocą i wybawieniem. Uczmy się od Dawida głębokiego zaufania do Boga i nie pokładajmy ufności w czysto ludzkich zabezpieczeniach. Wszystko może zawieść, tylko nie Bóg wszechmogący. Niech On będzie fundamentem naszego życia.
[W świątyni] była również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostawała wdową. Liczyła już osiemdziesiąty czwarty rok życia. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy. A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta – Nazaret. Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim. (Łukasza 2:36-40)
W filmie Niebezpieczny umysł twórca programów telewizyjnych wymyślił teleturniej „Starcy”. W studiu siedzą trzej starzy ludzie. Każdy ma naładowaną broń. Wspominają swoje życie: kim byli, co osiągnęli, w jakim stopniu udało im się zrealizować swoje plany. Wygrywa ten, „kto nie palnie sobie w łeb”.
W dzisiejszej Ewangelii Bóg wyróżnia i nagradza prorokinię Annę nie za starość, ale za pobożne i przykładne życie: „nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą”.
Biskup Aureliusz Augustyn mówił w czasie kazania: „Odkąd zacząłem mówić, postarzeliście się. Nie możecie wprawdzie tego zobaczyć – ale w czasie, gdy tu stoicie, gdy zajmujecie się tym czy owym, gdy rozmawiacie ze sobą, wasze włosy nieustannie rosną, [...] wasze życie zanika, każdy z was przemija”.
Droga grzesznika obrzydła dla Pana, kocha On miłośnika prawości.
Prorok Izajasz napisał: Ci, którzy ufają Panu, nabierają siły, wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły, biegną, a nie mdleją, idą, a nie ustają.
Gdy upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, [rodzice Jezusa] przynieśli Go do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu. Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego. A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela. A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu. (Łukasza 2:22-35)
Jedna z najpiękniejszych tancerek i piosenkarek francuskich, Josephine Baker, u schyłku życia stwierdziła ironicznie: „Nie przypuszczałam, że los zrobi mi takie świństwo i zestarzeję się”. Mimo iż cenimy i szanujemy ludzi starych, to jednak boimy się starości. Wydaje nam się, że starość pozbawia nas wszystkiego, odbiera przyszłość.
Jezus objawia się Symeonowi, człowiekowi staremu, którego życie dobiegało końca. Biorąc Dzieciątko w ramiona, widzi perspektywę nowego życia. Dostrzega w Jezusie światło na oświecenie pogan i zbawienie wszystkich narodów.
Podczas pielgrzymki do Polski w 2002 roku Jan Paweł II spotkał się z młodzieżą pod oknem krakowskiej kurii. Wspomniał, że ci, którzy byli tam w czasie pierwszego spotkania są starsi o 23 lata. „Jest tylko jedna rada, to jest Pan Jezus. Jam jest Zmartwychwstanie i życie, tzn. pomimo starości, pomimo śmierci: młodość w Bogu” – mówił Papież.