Jezus wyrzucał złego ducha [u tego], który był niemy. A gdy zły duch wyszedł, niemy zaczął mówić i tłumy były zdumione. Lecz niektórzy z nich rzekli: Przez Belzebuba, władcę złych duchów, wyrzuca złe duchy. Inni zaś, chcąc Go wystawić na próbę, domagali się od Niego znaku z nieba. On jednak, znając ich myśli, rzekł do nich: Każde królestwo wewnętrznie skłócone pustoszeje i dom na dom się wali. Jeśli więc i szatan z sobą jest skłócony, jakże się ostoi jego królestwo? Mówicie bowiem, że Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy. Lecz jeśli Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy, to przez kogo je wyrzucają wasi synowie? Dlatego oni będą waszymi sędziami. A jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was królestwo Boże. Gdy mocarz uzbrojony strzeże swego dworu, bezpieczne jest jego mienie. Lecz gdy mocniejszy od niego nadejdzie i pokona go, zabierze całą broń jego, na której polegał, i łupy jego rozda. Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; a kto nie zbiera ze Mną, rozprasza. (Łukasza 11:14-23)
Jezus powiedział: Syn Człowieczy przyszedł właśnie po to, by szukać i ratować tych, co zginęli.
Spośród setek pytań i odpowiedzi, jakie padają w dyskusjach o życiu, Hiobowe pytanie o intencje: „Co cię pobudza, że odpowiadasz?” (Hioba 16:3b) zda się być jednym z zasadniczych. Czy powoduje mną miłość, troska, wdzięczność, niechęć, głupota, korzyść? Paleta motywacji jest wielka, a znaczenie intencji sprawą nie do przecenienia.
Nie bierzcie wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe.
List św. Pawła do Rzymian 12:2 / Biblia Tysiąclecia
Lekcja na dziś
Uczeń Chrystusa nie wzoruje się na świecie bezbożnych ludzi, nie podziela jego poglądów i nie naśladuje jego nagannych mód lub obyczajów. Zamiast tego jego myślenie i postępowanie stale ulega przeobrażeniu na obraz Boży. Pomaga w tym lektura Biblii, modlitwa i napełnianie się Duchem Świętym. Dzięki temu chrześcijanin jest w stanie rozeznać, jaka jest wola Boża, co podoba się jego Panu.
Głupi nie lubi się zastanawiać, lecz tylko swe zdanie przedstawić.
Księga Przysłów 18:2 / Biblia Tysiąclecia
„W gorliwości nie ustawając, płomienni duchem, Panu służcie, w nadziei radośni, w ucisku cierpliwi, w modlitwie wytrwali”.
List do Rzymian 12:11-12 (Biblia Warszawska)
Zazwyczaj jest tak, że gdy zaczynamy coś robić, robimy to z wielkim zapałem. Jednak z upływem czasu, gdy pojawiają się przeciwności lub niepowodzenia, przychodzi również zniechęcenie i nasz zapał gdzieś znika. Niektórzy ludzie robią później pewne rzeczy od niechcenia, a inni w ogóle zaprzestają działania.
Podobnie może być i w służbie dla Pana Boga. Na początku jesteśmy podekscytowani, mamy wielkie wizje, wielkie plany. Gdy jednak coś się nie udaje, gdy nie widzimy efektów swojej pracy, wówczas albo jesteśmy przygnębieni, albo rezygnujemy z tego, co robiliśmy. Pan Bóg wie, że coś takiego może nam się przydarzyć, dlatego zachęca nas do tego, byśmy służyli Mu z zapałem przez cały czas, nawet wtedy gdy nie będziemy widzieli wielkich rezultatów.
Jeżeli wiesz, czego Pan Bóg od ciebie oczekuje, co chce abyś robił, nie rezygnuj! Bądź cierpliwy nawet w ucisku, módl się o to, co robisz, o ludzi którym służysz i miej nadzieję, że to, co robisz ma sens. Może nie zobaczysz nigdy efektów swojej służby, ale one na pewno będą. Ważne jest jednak, abyś znalazł swoje miejsce służby dla Pana Boga i robił to, co On chce!
Do refleksji:
1. W jaki sposób możesz dowiedzieć się, czego Bóg od ciebie oczekuje, jaki rodzaj służby masz wykonywać?
2. Jeżeli już służysz Bogu, to co najbardziej zniechęca cię w tej służbie?
Szczęśliwy mąż, który nie idzie za radą występnych, nie wchodzi na drogę grzeszników i nie siada w kole szyderców, lecz ma upodobanie w Prawie Pana, nad Jego Prawem rozmyśla dniem i nocą.
Księga Psalmów 1:1-2, Biblia Tysiąclecia
Niech będzie znana wszystkim ludziom wasza wyrozumiała łagodność: Pan jest blisko!
List św. Pawła do Filipian 4:5 / Biblia Tysiąclecia
Lekcja na dziś
Tłumacze Biblii mają pewien kłopot ze znalezieniem polskiego odpowiednika greckiego słowa opisującego cechę zalecaną w tym wersecie. Jego sens, to „łagodność, delikatność, uprzejmość, łaskawość”. Ludzie postronni powinni widzieć w nas takie przymioty. Przede wszystkim musimy być tacy, gdyż oczekujemy powrotu Pana Jezusa.
Apostoł Paweł napisał: Gdy jecie lub pijecie i cokolwiek robicie, przez to wszystko oddawajcie chwałę Bogu.
Jezus powiedział do swoich uczniów: Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni. Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim. (Mateusza 5:17-19)
W powieści Juliusza Verne?a balon przelatujący na jeziorem zostaje rozdarty. Podróżnicy, nie chcąc dopuścić do jego upadku i zatonięcia, najpierw opróżniają zbiornik z wodą, a następnie pozbywają się żywności. Kiedy nie ma już nic do wyrzucenia, jeden z nich skacze do jeziora. Dopiero wtedy balon wznosi się do góry.
Udając się w różne strony świata Apostołowie musieli opuścić swoich bliskich. Jednak Jezus wymaga od nich o wiele więcej. Nakazuje, by nie zabierali ze sobą żadnych rzeczy, nawet potrzebnych i niezbędnych. Dzięki temu – nie posiadając niczego – bez reszty mogli oddać się uzdrawianiu i wyrzucaniu złych duchów.
Jesteśmy dumni z rzeczy, które udaje nam się zgromadzić w czasie naszego życia. Bywa, że troska o nie pochłania dużą cześć naszej życiowej energii. Potem nie starcza jej na kontakt z Bogiem i prowadzenie życia duchowego. Dotyczy to także otaczających nas ludzi, którzy czasem mogą być przyciągającym do ziemi balastem.