Po swym zmartwychwstaniu, wczesnym rankiem w pierwszy dzień tygodnia, Jezus ukazał się najpierw Marii Magdalenie, z której wyrzucił siedem złych duchów. Ona poszła i oznajmiła to tym, którzy byli z Nim, pogrążonym w smutku i płaczącym. Ci jednak słysząc, że żyje i że ona Go widziała, nie chcieli wierzyć. Potem ukazał się w innej postaci dwom z nich na drodze, gdy szli do wsi. Oni powrócili i oznajmili pozostałym. Lecz im też nie uwierzyli. W końcu ukazał się samym Jedenastu, gdy siedzieli za stołem, i wyrzucał im brak wiary i upór, że nie wierzyli tym, którzy widzieli Go zmartwychwstałego. I rzekł do nich: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! (Marka 16:9-15)

Arcybiskup Bombaju kardynał Ivan Dias, wcześniej – doświadczony watykański dyplomata, odmówił kiedyś udzielenia wywiadu włoskiej telewizji. Zdziwionym dziennikarzom powiedział: „Filmujcie mnie wtedy, gdy się modlę, a nie, jak mówię. Dzisiejszy świat potrzebuje świadków wiary, a nie oratorów”.

Ukazując się po zmartwychwstaniu Jezus nie tylko rozmawia z uczniami, ale także dokonuje cudu: wyrzuca z Marii Magdaleny siedem złych duchów. Jego polecenie: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” to nie tylko głoszenie, ale przede wszystkim czyny – czyli świadectwo.

„Głosiciele mają być znakami królestwa, a nie jego władcami, mają pozostawać uczniami mistrza z Nazaretu, a nie wykładowcami jego doktryny [...]. Powołaniem chrześcijanina jest kochać, a nie zdobywać, zwiastować, a nie agitować, głosić Ewangelię, a nie uprawiać propagandę” – pisze ojciec Paweł Kozacki.

Jezus znowu ukazał się nad Morzem Tyberiadzkim. A ukazał się w ten sposób: Byli razem Szymon Piotr, Tomasz, zwany Didymos, Natanael z Kany Galilejskiej, synowie Zebedeusza oraz dwaj inni z Jego uczniów. Szymon Piotr powiedział do nich: Idę łowić ryby. Odpowiedzieli mu: Idziemy i my z tobą. Wyszli więc i wsiedli do łodzi, ale tej nocy nic nie złowili. A gdy ranek zaświtał, Jezus stanął na brzegu. Jednakże uczniowie nie wiedzieli, że to był Jezus. A Jezus rzekł do nich: Dzieci, czy macie co na posiłek? Odpowiedzieli Mu: Nie. On rzekł do nich: Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie. Zarzucili więc i z powodu mnóstwa ryb nie mogli jej wyciągnąć. Powiedział więc do Piotra ów uczeń, którego Jezus miłował: To jest Pan! Szymon Piotr usłyszawszy, że to jest Pan, przywdział na siebie wierzchnią szatę – był bowiem prawie nagi – i rzucił się w morze. Reszta uczniów dobiła łodzią, ciągnąc za sobą sieć z rybami. Od brzegu bowiem nie było daleko – tylko około dwustu łokci. A kiedy zeszli na ląd, ujrzeli żarzące się na ziemi węgle, a na nich ułożoną rybę oraz chleb. Rzekł do nich Jezus: Przynieście jeszcze ryb, któreście teraz ułowili. Poszedł Szymon Piotr i wyciągnął na brzeg sieć pełną wielkich ryb w liczbie stu pięćdziesięciu trzech. A pomimo tak wielkiej ilości, sieć się nie rozerwała. Rzekł do nich Jezus: Chodźcie, posilcie się! Żaden z uczniów nie odważył się zadać Mu pytania: Kto Ty jesteś? bo wiedzieli, że to jest Pan. A Jezus przyszedł, wziął chleb i podał im – podobnie i rybę. To już trzeci raz, jak Jezus ukazał się uczniom od chwili, gdy zmartwychwstał. (Jana 21:1-14)

W „Cudownym połowie ryb” ([URL="http://www.diecezja.bielsko.pl/slowo/2008-03-28.jpg"]www.diecezja.bielsko.pl/slowo/2008-03-28.jpg[/URL] ) Rafael przedstawił przyszłych Apostołów zaskoczonych cudem dokonanym przez Jezusa. Piotr klęczy z rękami złożonymi w geście uwielbienia, a inny rybak z podziwem wpatruje się Jezusa. On jednak wyciągniętą dłonią powstrzymuje ich radość i uniesienie, tak jakby chciał powiedzieć, że źle odczytali sens tego wydarzenia.

Apostołowie przez całą noc nic nie złowili. Zapewne trudno było im uwierzyć w skuteczność ponownego zarzucenia sieci. Kiedy to uczynili, zdumieli się mnóstwem złowionych ryb. Jednak nie o ryby chodzi w tej przypowieści, ale o ludzi. Apostolska praca przynosi owoce, jeśli jest podejmowana w łączności z Jezusem.

„Pięć czy sześć tysięcy kapłanów, którzy nie szukają własnej chwały, wystarczyłoby do nawrócenia nie tylko ziemi, ale także innych planet, gdyby była taka potrzeba” – pisze Raniero Cantalamessa. Dotyczy to wszystkich wierzących, bo ewangelizacja nie jest prywatną sprawą konkretnych ludzi czy wspólnot. Jej skuteczność zależy od współpracy z Jezusem.

Apostoł Paweł napisał do wierzących w Jezusa: Uznani za sprawiedliwych na podstawie wiary, mamy pokój z Bogiem dzięki naszemu Panu, Jezusowi Chrystusowi.

Gdy chodzi o wybranie, są oni (Izraelici) – ze względu na praojców – przedmiotem miłości. Bo dary łaski i wezwanie Boże są nieodwołalne.

Przez wiarę poznajemy, że słowem Boga światy zostały tak stworzone, iż to, co widzimy, powstało nie z rzeczy widzialnych.

Jezus powiedział: Nie przyszedłem wzywać do nawrócenia nieskazitelnych, ale zbłąkanych.

Uczniowie opowiadali, co ich spotkało w drodze, i jak poznali Jezusa przy łamaniu chleba. A gdy rozmawiali o tym, On sam stanął pośród nich i rzekł do nich: Pokój wam! Zatrwożonym i wylękłym zdawało się, że widzą ducha. Lecz On rzekł do nich: Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach? Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie się Mnie i przekonajcie: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam. Przy tych słowach pokazał im swoje ręce i nogi. Lecz gdy oni z radości jeszcze nie wierzyli i pełni byli zdumienia, rzekł do nich: Macie tu coś do jedzenia? Oni podali Mu kawałek pieczonej ryby. Wziął i jadł wobec nich. Potem rzekł do nich: To właśnie znaczyły słowa, które mówiłem do was, gdy byłem jeszcze z wami: Musi się wypełnić wszystko, co napisane jest o Mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach. Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma, i rzekł do nich: Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie, w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. Wy jesteście świadkami tego. (Łukasza 24:35-48)

Ks. Adam Rogalski stał na skrzyżowaniu dróg przed wejściem na teren Przystanku Jezus. Jego sutanna jednocześnie rzucała się w oczy i wtapiała w tłum różnokolorowych dziwaków. Podeszli do niego dwaj sataniści i zapytali, czy mogą sobie zrobić z nim zdjęcie. – Chcieli, to dlaczego miałbym odmówić – opowiada ksiądz Rogalski.

Mimo iż uczniowie doskonale znali wygląd Jezusa, nie poznali Go, mieli wątpliwości co do Jego tożsamości. Nie wystarczył głos, rysy twarzy czy ton głosu. Uwierzyli dopiero wtedy, gdy pokazał im ślady męki na rękach i nogach. Te szczególne znaki cierpienia i śmierci przekonały ich o autentyczności Zmartwychwstałego Jezusa.

Halina Bortnowska w felietonie nt. wizyty Jana Pawła II w Polsce, używa obrazu komputerowej ikony, której dotknięcie coś otwiera, udostępnia i pozwala iść dalej. Papież – ikona to Papież – Brama i Znak. To człowiek pochłonięty byciem Znakiem, który skupia uwagę tłumów tylko po to, by ją kierować poza siebie, ku Bogu.

Zgodnie ze sławną poradą Chrystusa: „Oddawajcie więc cesarzowi, co jest cesarskie, a Bogu, co jest Boże” myli się zarówno ten kto ofiaruje Bogu, co winien jest ludziom jak i ten, kto oddaje człowiekowi, co należne jest jedynie Bogu. Umiejętność odróżniania, co Boże, a co ludzkie oraz pragnienie oddawania, co komu należne, tworzą mądrą życiowo parę.
Łukasza 20:25