Jeden z wczesnych nauczycieli chrześcijańskich napisał: Nie ma takiego stworzenia, które mogłoby się przed Nim ukryć. Przed Bogiem wszystko jest obnażone i odkryte, Jemu więc ze wszystkiego musimy zdać sprawę.

Jezus powiedział: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili.

Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego? A oni odpowiedzieli: Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków. Jezus zapytał ich: A wy za kogo Mnie uważacie? Odpowiedział Szymon Piotr: Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego. Na to Jezus mu rzekł: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. (Mateusza 16:13-19)

Bartolomeo Vivarini na jednym ze swoich dzieł ([URL="http://www.diecezja.bielsko.pl/slowo/2008-06-29.jpg"]www.diecezja.bielsko.pl/slowo/2008-06-29.jpg[/URL] ) przedstawił apostołów Piotra i Pawła. Obaj trzymają księgę Ewangelii, a także symbole: pierwszy – klucze królestwa niebieskiego, drugi – miecz broniący wiary. Na twarzy św. Piotra widać troskę, zadumę i niepewność; twarz św. Pawła wskazuje na upór, zdecydowanie, a nawet porywczość.

Święty Piotr chętnie wypowiadał wielkie słowa i składał obietnice, ale jego zapał szybko mijał. Był chwiejny i niestały, w chwili próby zaparł się Jezusa. Dopiero po zesłaniu Ducha Świętego wykazał się mocą i odwagą. Św. Paweł najpierw z dużym zaangażowaniem prześladował chrześcijan. Po nawróceniu pozyskał dla Jezusa najwięcej narodów.

Mimo niechlubnej przeszłości dzisiejsi patronowie dobrze wypełnili swoje zadania. Piotr jako budowniczy fundamentu struktury Kościoła; Paweł jako wzór skutecznej ewangelizacji. Ich historia jest przykładem, jak Bóg – przy współpracy człowieka – może zmienić jego życie, prowadząc go od tchórzostwa czy przestępstwa na szczyty świętości.

Gdy (Jezus) wszedł do łodzi, poszli za Nim Jego uczniowie. Nagle zerwała się gwałtowna burza na jeziorze, tak że fale zalewały łódź; On zaś spał. Wtedy przystąpili do Niego i obudzili Go, mówiąc: Panie, ratuj, giniemy! A On im rzekł: Czemu bojaźliwi jesteście, małej wiary? Potem wstał, rozkazał wichrom i jezioru, i nastała głęboka cisza. A ludzie pytali zdumieni: Kimże On jest, że nawet wichry i jezioro są Mu posłuszne? (Mateusza 8:23-27)

Jak twierdzi ojciec Jan Andrzej Kłoczowski, niemiecki cesarz Henryk IV strasznie bał się burzy. W związku z tym woził zawsze ze sobą skrzynię pełną relikwii. Kiedy grzmoty były naprawdę blisko, wkładał do skrzyni głowę, uważając, że to go uratuje.

Jest gwałtowna burza, fale zalewają łódź. Przerażeni uczniowie budzą Jezusa i proszą Go o pomoc. Jezus ucisza burzę, ale najpierw upomina uczniów: „Czemu bojaźliwi jesteście, małej wiary?”. Ich wiara jest mała, gdyż za dużo w niej strachu, za mało zaufania.

Tadeusz Konwicki tak rozpoczyna swoją książkę: „Od czego tu zacząć? Może od znaku krzyża albo od zaklęcia? Jestem zabobonny. Coraz bardziej zabobonny. [...] Pod koniec coraz częściej trzeba odpukiwać, trzykrotnie spluwać, żegnać się ukradkiem”.

Czcij Pana ofiarą z twego mienia i pierwocinami całego dochodu.

Bóg powiedział: Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie!

A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: Niewiasto, oto syn Twój. Następnie rzekł do ucznia: Oto Matka twoja. I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie. (Jana 19:25-27)

Gdy królowa angielska Maria wraz ze swoją najstarszą córką schodziły ze statku, jeden z marynarzy pospieszył, żeby pomóc księżniczce. „Jak śmiesz mnie dotykać? – oburzyła się. – Nie wiesz, że jestem The Princess Royal?”. Wówczas królowa Maria odwróciła się do marynarza: „Tak, to prawda; ona jest Princess Royal. Mamy nadzieję, że pewnego dnia stanie się również Lady”.

Ewangeliści przedstawiają Maryję jako osobę traktującą ludzi z szacunkiem. Jej rozmowa z Elżbietą w czasie nawiedzenia pełna jest taktu i akceptacji. Ze spokojem zwraca uwagę małemu Jezusowi, który pozostaje dłużej w świątyni. Na weselu w Kanie z wiarą sygnalizuje problem. A pod krzyżem, mimo bólu, jest opanowana. Jej postępowanie to wzór międzyludzkich kontaktów i dialogu.

Podczas Światowych Dni Młodych w Kolonii zmarznięci pielgrzymi stali o świcie w kolejce po kawę i herbatę. Pewien Włoch, trzymając wysoko pudełko z ciepłymi napojami, potknął się i kawa oblała kilka osób, między innymi twarz pewnej Francuzki. Ludzie zamilkli; spodziewano się awantury. Tymczasem kobieta przetarła oczy, roześmiała się i zawołała: „Nie ma jak poranna kawa!”.

Jan Chrzciciel powiedział: Kto ma dwie suknie, niech jedną da temu, który nie ma; a kto ma żywność, niech tak samo czyni.

Jezus powiedział: Panu, Bogu twemu będziesz oddawał hołd i tylko Jemu będziesz służył.