Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Kto chce znaleźć swe życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto przyjmuje proroka, jako proroka, nagrodę proroka otrzyma. Kto przyjmuje sprawiedliwego, jako sprawiedliwego, nagrodę sprawiedliwego otrzyma. Kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tych najmniejszych, dlatego że jest uczniem, zaprawdę powiadam wam, nie utraci swojej nagrody. (Mateusza 10:37-42)

Apostoł Paweł napisał do wierzących w Jezusa: Życie wieczne stało się naszym dziedzictwem, o czym nie wątpimy, ponieważ On łaskawie darował nam winy.

Jakub – chrześcijański nauczyciel – napisał: Wiara nie poparta czynem jest bezowocna.

Nie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień.

Gdy wszedł do Kafarnaum, zwrócił się do Niego setnik i prosił Go, mówiąc: Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi. Rzekł mu Jezus: Przyjdę i uzdrowię go. Lecz setnik odpowiedział: Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko słowo, a mój sługa odzyska zdrowie. Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: Idź! – a idzie; drugiemu: Chodź tu! – a przychodzi; a słudze: Zrób to! – a robi.

Gdy Jezus to usłyszał, zdziwił się i rzekł do tych, którzy szli za Nim: Zaprawdę powiadam wam: U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary. Lecz powiadam wam: Wielu przyjdzie ze Wschodu i Zachodu i zasiądą do stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w królestwie niebieskim. A synowie królestwa zostaną wyrzuceni na zewnątrz – w ciemność; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Do setnika zaś Jezus rzekł: Idź, niech ci się stanie, jak uwierzyłeś. I o tej godzinie jego sługa odzyskał zdrowie.

Gdy Jezus przyszedł do domu Piotra, ujrzał jego teściową, leżącą w gorączce. Ujął ją za rękę, a gorączka ją opuściła. Wstała i usługiwała Mu. Z nastaniem wieczora przyprowadzono Mu wielu opętanych. On słowem wypędził złe duchy i wszystkich chorych uzdrowił. Tak oto spełniło się słowo proroka Izajasza: On wziął na siebie nasze słabości i nosił nasze choroby. (Mateusza 8:5-17)

Gdyby choć 80 procent tych ludzi, co zeszli się na Mszę papieską, zachowywało się zgodnie z ewangelicznymi słowami Papieża, gdyby na co dzień byli tacy zacni jak na błoniach, życie nasze wyglądałoby inaczej – uważa Stanisław Lem. Jego zdaniem jest Polska, która przyszła na spotkanie z Papieżem, i ta, która morduje, kradnie i robi inne straszne rzeczy.

W rozumieniu Żydów setnik był osobą niewierzącą. Jednak ten, z dzisiejszej Ewangelii, to człowiek dobry, otwarty i szukający. Z pokorą prosi o uzdrowienie swego sługi; od razu zaznacza: „nie jestem godzien, abyś wszedł pod mój dach”. Jezus docenia te wysiłki, mówi, że tak wielkiej wiary nie spotkał nawet w Izraelu.

„Ostre linie demarkacyjne przeciwstawiające postawę wiary i niewiary nie uwzględniają całej złożoności ludzkich niepokojów i wahań, poszukiwań i zwątpień. (…) Oczekiwanie, iż wszystko staje się automatycznie proste po czyimś zadeklarowaniu wiary lub niewiary, ma niewielki wskaźnik potwierdzeń w realnym życiu” – pisze arcybiskup Józef Życiński.

Dla Elżbiety nadszedł czas rozwiązania i urodziła syna. Gdy jej sąsiedzi i krewni usłyszeli, że Pan okazał tak wielkie miłosierdzie nad nią, cieszyli się z nią razem. Ósmego dnia przyszli, aby obrzezać dziecię, i chcieli mu dać imię ojca jego, Zachariasza. Jednakże matka jego odpowiedziała: Nie, lecz ma otrzymać imię Jan. Odrzekli jej: Nie ma nikogo w twoim rodzie, kto by nosił to imię. Pytali więc znakami jego ojca, jak by go chciał nazwać. On zażądał tabliczki i napisał: Jan będzie mu na imię. I wszyscy się dziwili. A natychmiast otworzyły się jego usta, język się rozwiązał i mówił wielbiąc Boga. I padł strach na wszystkich ich sąsiadów. W całej górskiej krainie Judei rozpowiadano o tym wszystkim, co się zdarzyło. A wszyscy, którzy o tym słyszeli, brali to sobie do serca i pytali: Kimże będzie to dziecię? Bo istotnie ręka Pańska była z nim. Chłopiec zaś rósł i wzmacniał się duchem, a żył na pustkowiu aż do dnia ukazania się przed Izraelem. (Łukasza 1:57-66,80)

Apostoł Paweł napisał: Nie wstydzę się Ewangelii Chrystusowej, jest w niej bowiem moc Boża, zbawienna dla wszystkich wierzących.

Człowiecze! Kimże ty jesteś, byś mógł się spierać z Bogiem? Czyż może naczynie gliniane zapytać tego, kto je ulepił: Dlaczego mnie takim uczyniłeś?

Odważne stwierdzenie Apostoła „Ale my jesteśmy myśli Chrystusowej” (1 Koryntian 2:16) to nie przechwałka, ale wskazanie na absolutnie najwyższy standard myślenia chrześcijanina.